De ransuilen.
Wat hebben Magnum, Macon, koek en sluis, een taalcursus Engels, ransuilen, Pieterburen en een overstroming met roeien te maken?
Dat zal ik u vertellen.
Met magnum heb ik de associatie hele grote fles champagne, maar het blijft het ijsje te zijn. (Sponsor van Willem III) Ook lekker hoor, na 56 km roeien door het groene hart onder Amsterdam.
Op zondag 23 augustus zijn Aldert, Coosje, Hans, Dirk en ondergetekende naar Willem III gereden om daar de C4 “Aqaurius” de bemannen.
We kregen er aluminium riemen met Macon bladen bij. Ik vond het wel opvallend dat mijn mede Ossianen niet wisten wat dat zijn. Daar heb ik toch jaren mee geroeid. Ze zijn volkomen symmetrisch, ze lijken op een tulp, dus bak- en stuurboord zijn niet direct herkenbaar. Vandaar dat twee van ons hun dollen de verkeerde kant op zetten. Eilert van Willem III bemerkte de paniek en OSSA mocht de Macon riemen omwisselen voor wedstrijd riemen, met big blades, van een andere boot.
Het gebied waar je doorheen vaart is werkelijk schitterend. Over Amstel, de Kromme Mijdrecht, Angstel en Abcoudermeer. Vanaf de Kromme Mijdrecht ga je door de Pondskoekersluis 1,75 meter omlaag. Pondskoekersluis,…..zo’n naam dat verzin je niet. De naam is leuk verhaal kijk maar eens op https://verhaalvanutrecht.nl/verhalen/schutten-voor-een-pond-koekjes/
Bij de sluis stond een oud studiegenoot van Hans Cornelissen, en zijn vrouw. Zij hebben ons uitgenodigd voor een heerlijke kop koffie met cake, in hun tuin aan het water.
Daar vertelde de gastheer, hoe Hans zijn geliefde Betina heeft ontmoet. Dat bleek op een taalcursus in Engeland te zijn waar zij gezamenlijk aan deelnamen. Liefde op het eerste gezicht.
In de bomen van de tuin bleken tien ransuilen te zitten. Ik had er nog nooit een gezien. Heel bijzonder die grote vogels op een tak drie meter boven je.
Na de koffie roeide we verder door uitdagend smal en vaarwater. Ik kreeg het commando “Pieterburen! ” Ik kijk nog om me heen, Lenie ’t Hart, zeehonden baby misschien? Nou wist ik niet dat dit roeien met een stuurboord of bakboord is, waarbij het roer moet zorgen dat de boot enigszins rechtuit vaart. Dit is voor smal vaarwater waar je niet met beide riemen kan roeien. Weer wat geleerd. De sloot was ook hiervoor te smal dus moest de stuur ons erdoor peddelen.
Door het plaatsje Wilnis passeerden we een zwarte gedenksteen met daarop een tekst. Dat is de plek waar op 26 augustus 2003 de dijk bezweek en de huizen erachter onder water stonden. De oorzaak, een lange droge zomer. https://nl.wikipedia.org/wiki/Kadebreuk_Wilnis
Bizar, je roeit daar op plafond hoogte van de huizen.
“ What goes down must go up”, geldt voor deze tocht. Als we weer terug op het waterniveau van de Amstel moeten komen is er dus weer een sluis. De Demmerikse sluis. Het bijzondere is hierbij dat de sluiswachter tussen 12:30 en 13:30 met lunchpauze is. We komen 13:00 uur aan, in de wachtrij. Wel gezellig want naast ons ligt een boot van roeivereniging de Kop.
Na de sluis volgen een aantal behoorlijk uitdagende lage bruggen waar we keurig door gestuurd zijn.
De skyline van Amsterdam dient zich aan en voor we het weten roeit er een skiffeur in een nationaal roeitenue ons voorbij, tempo 18! Even later verhoogt hij het tempo naar baantempo en weg was de skiff.
Iedereen is blij dat de gebouwen van de roeivereniging Willem III steeds dichterbij komen, want iedereen is toch wel moe na zo’n mooie tocht.
Voor alle deelnemers is er een Magnum.
Samengevat onvergetelijk. Een aanrader.
René